Η Μεγάλη Ευκαιρία

Η Μεγάλη Ευκαιρία

Σίγουρα οι μέρες μας δεν είναι εύκολες. Η εποχή μας κρύβει πολλές δυσάρεστες εκπλήξεις για τους πολλούς, οικονομικό ξεπεσμό για τα χαμηλά εισοδήματα, οικονομικό μαρασμό για τη μεσαία τάξη, απώλεια κεκτημένων, αλλαγή τρόπου ζωής, σκέπτεσθαι και φέρεσθαι για τους περισσότερους….

Όλα αυτά δημιουργούν ανασφάλεια, προκαλούν αισθήματα απογοήτευσης, απόρριψης οποιουδήποτε έχει σχέση με την πολιτική και έντονο αίσθημα οργής.

Δυστυχώς τις τελευταίες δεκαετίες, με ελάχιστες και μικρής διάρκειας εξαιρέσεις, μεγαλώσαμε με το ιδανικό της προσωπικής αποκατάστασης και μόνο, του ατομικού βολέματος και του ιδιοτελούς συμφέροντος. Ιδανικό που βόλευε, πολιτικούς, συνδικαλιστές, πολιτικά κόμματα και πάνω απ’ όλους εμάς και που πολλοί το εκμεταλλεύτηκαν, με την ανοχή των υπολοίπων… «Κάνε τη δουλίτσα σου και μην ανακατεύεσαι» ή «εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα?» οι αγαπημένες φράσεις των νεοελλήνων που γέννησαν μια κοινωνία ωχαδερφισμού, πλήρως αδιάφορη για τα κοινά, που για όλα τα προβλήματά της φταίνε πάντα οι άλλοι!

Και επειδή τα πάντα στη ζωή μας είναι μια αλυσίδα, όλα αυτά καλλιέργησαν τη διαφθορά στη δημόσια διοίκηση και την πολιτική, που όσο θέριευε και γιγάντωνε, τόσο πιο ατιμώρητη έμενε, αφού εμείς ήμασταν απλοί θεατές, μολονότι οι τελικοί αποδέκτες των συνεπειών της!

Η κατάσταση αυτή μας έφθειρε ηθικά και οικονομικά.

Προκάλεσε απόρριψη της πολιτικής, γκρίνια, οργή και θυμό και μας καθήλωσε για πολλά χρόνια, σαν έθνος, σε μια παρατεταμένη εφηβεία, που μόνο τρόπο αντίδρασης, όταν αντιδρά, έχει την έκρηξη!

Όσο αδιάφοροι και αμέτοχοι είμαστε στα πολιτικά σκάνδαλα που ρήμαξαν το δημόσιο ταμείο και τη χώρα, τόσο αδιάφοροι και αμέτοχοι περπατάμε δίπλα σ’ αυτούς που σπάνε, και καίνε περιουσίες μέχρι και ανθρώπους και ρημάζουν την αγορά, την οικονομία και όλα αυτά τις ψυχές και τις ζωές μας!

Συνηθίσαμε να αντιδρούμε αγελαία και να αντιμετωπιζόμαστε σαν αγέλη….

Κι όμως!

Μήπως πίσω από όλη αυτή την κατάντια και τον ξεπεσμό, κρύβεται μια μοναδική ευκαιρία να κάνουμε το βήμα μπροστά, για να περάσουμε σαν λαός, από την εφηβεία στην ενηλικίωση?

Μήπως είναι μια θαυμάσια ευκαιρία να αφήσουμε τις αγελαίες συμπεριφορές και να αρχίσουμε να αρθρώνουμε τεκμηριωμένο λόγο και όχι κραυγές και ύβρεις?

Μήπως είναι η κατάλληλη στιγμή να οργανώσουμε την κοινωνία των πολιτών, που θα φέρει το λόγο των πολιτών στα δημοτικά συμβούλια των πόλεών μας, στις δημόσιες υπηρεσίες της χώρας και στο κοινοβούλιο, ζητώντας και απαιτώντας (και όχι επαιτώντας) από τους εκάστοτε αρμόδιους, εξηγήσεις και απολογισμό για τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, για ελλείψεις, καθυστερήσεις και παραλήψεις στην υλοποίηση έργων και δίκαιη εφαρμογή των νόμων, χωρίς ευνοϊκές ρυθμίσεις που χωρίζουν τους πολίτες σε πρώτης, δεύτερης και τρίτης κατηγορίας, ώστε να προλαβαίνουμε εγκαίρως τη δημιουργία χρόνιων προβλημάτων και μεγάλων στρεβλώσεων στη δημόσια ζωή?

Μήπως η δική μας απουσία, η απουσία της οργανωμένης κοινωνίας των πολιτών, των ενεργών πολιτών, που για την προάσπιση του κοινού συμφέροντος χρησιμοποιούν σαν όπλα κυρίως το νόμο, τον τεκμηριωμένο λόγο και τη μαζική διαμαρτυρία και όχι την αυτοκαταστροφική, είναι το μεγάλο κενό στην πολιτική ζωή της σύγχρονης κοινωνίας?

Ελάτε να κάνουμε το βήμα μπροστά! Είναι για όλους η θετική πλευρά των όσων βιώνουμε σήμερα και μια Μεγάλη Ευκαιρία! Πρέπει να την εκμεταλλευτούμε….

 

Ευαγγελία Δημητρίου

Μάρτιος 2010

Comments are closed.